Column en veel foto's van lintjesregen: van talrijke smoezen tot een Russische hymne

Er worden het hele jaar door lintjes uitgereikt aan personen die zich op de een of andere manier verdienstelijk hebben gemaakt voor de samenleving. Brandweermensen, politici, zangers, sporters en noem maar op. Maar de mensen die op de vrijdag voor Koningsdag een koninklijke onderscheiding krijgen, staan toch wel wat extra in het zonnetje.

Dat is in mijn ogen vooral omdat ze met een smoes naar een locatie, meestal het gemeentehuis, zijn gelokt. Het merendeel heeft helemaal niets in de gaten en gaat zich pas bij binnenkomst achter de oren krabben. Waarom is het hier zo druk? Wat doet mijn familie hier? Waarom is hier een voltallig college van B en W aanwezig? Dat is nu het leuke van de lintjesregen van vrijdag 26 april. Al die eerder genoemde onderscheidingen zijn doorgaans tevoren bekend: Olympische sporters die een medaille halen, weten dat ze er eentje krijgen, raadsleden die minimaal 12 jaar volmaken ook. Maar dit is anders.

Zo was het ook in het gemeentehuis van De Wolden, waar vele verbaasde en verraste blikken konden worden gezien. En dat zelfs twee keer, want in De Wolden vond een heuse lintjes-tsunami plaats. Er werden er 13 in het gemeentehuis uitgereikt, 7 in de ochtend en 6 ’s middags. Een onderscheiding werd in het Friese Grou opgespeld door burgemeester Sybrand van Haersma Buma van de gemeente Leeuwarden omdat een inwoner van de Wijk juist daar zijn maatschappelijke sporen heeft nagelaten.

Het is altijd een feest om als journalist-fotograaf bij de ceremonie aanwezig te zijn. Iedereen is vrolijk, de sfeer is soms wel wat gespannen, maar de duidelijke boodschap is nog steeds dat vrijwilligers onmisbaar zijn in de samenleving. Het begon in De Wolden al met het absolute hoogtepunt, want Hillie Klein-Smit uit Zuidwolde wordt komende week 93 en is nog steeds volop actief voor Museum De Wemme. ‘Uw verhaal is dat van blijven meedoen’, schetste burgemeester Inge Nieuwenhuizen. ‘Ouderdom kan ook iets anders zijn, namelijk ervaring, rust en kracht. U bent een levend voorbeeld hoe belangrijk vrijwilligers zijn.’

Bij alle gedecoreerden klonk een verhaal vol loftuitingen, de een heeft nog meer gedaan dan de ander en de meesten zijn bovendien nog steeds actief. Henk Baas uit Echten bijvoorbeeld, maar van hem hoeft al die heisa niet zo nodig. Het was hem vrijdagmorgen aan te zien dat hij het liefst op de achtergrond zijn ding doet, maar achteraf was ook hij trots. In enkele gevallen wist de burgemeester niet waar te beginnen in haar toespraak, bij Bert Steenbergen uit Zuidwolde bijvoorbeeld, maar ook bij zijn plaatsgenoot Geert Wemmenhove. Mannen met een waslijst aan activiteiten. Ze hadden vooraf ook niets in de gaten, want de een dacht dat hij voor de ander kwam.

Er zijn vrijwilligers die met medemensen meegaan naar bijvoorbeeld ziekenhuizen en huisbezoeken afleggen, zoals Ida Otten-Thomas uit Zuidwolde. ‘Wat u doet, vraagt veel energie, geduld en volharding’, wist Nieuwenhuizen. En dan zijn er mensen als Gradus Bekendam (Zuidwolde) en Albert Boverhof (Ruinerwold), die zich zonder moeite wegcijferen voor anderen.

’s Middags kwam Hermien Wester-Haar naar het gemeentehuis voor haar broer Albert, de wethouder. Een smoes, want zij kreeg het eerste lintje, waarbij Albert van korte afstand trots toekeek en af en toe zijn camera pakte om hier ook iets van vast te leggen voor het familiealbum. Volgens de burgemeester kiest Henk Boverhof uit Ruinerwold keer op keer voor de ander. ‘Dat is karakter.’ Johan van den Berg uit Ruinen, de man die in bijna alle besturen heeft gezeten, luisterde vol aandacht naar de toespraak van Nieuwenhuizen. Tot tweemaal toe vertrok zijn gezicht toen gesproken werd over de Stichting 1865. Dat moet natuurlijk Stichting Ruinen 1865 zijn. Zijn bemoeienis bij het Huus met de Belle in Echten werd niet genoemd, daarom hier wel even. ‘Het is nog steeds een kindje van mij’, vertrouwde hij me toe.

De dag werd compleet gemaakt met de bescheiden Roelof de Jonge uit Ruinerwold, de misschien wel grootste liefhebber van zangvogels in de hele provincie, Harm de Roo uit Zuidwolde. En Henk Klunder uit Drogteropslagen, die als één van zijn hobby’s heeft om voor de nieuwjaarsbijeenkomst in ’t Drogterhuus een lekkere pan snert te koken. Hij ging graag op de foto met zijn kleinkinderen en genoot op zijn manier van al die heisa.

Twee keer werd het Wilhelmus gezongen die dag, al ging het ’s middags even fout toen er ineens een Russische hymne door de luidsprekers klonk. Zou de Russische despoot Putin hier ook zijn tentakels hebben uitgestrekt? Gelukkig niet, waarna de volle raadszaal uit volle borst zong van Duitschen Bloed te zijn en de Koning van Hispanje altijd te hebben geëerd. Een tekst waar je zeker vandaag de dag grote vraagtekens bij kunt zetten, wat mij betreft tijd voor iets anders. In veertien families bleef het zo de hele dag een groot feest, de oranjebitter smaakte prima en – om met de burgemeester te spreken – deze mensen vormen een grote inspiratiebron voor anderen. Vrijwilligers zijn goud waard, ook zij die misschien wel nooit een lintje krijgen.