Jeanet Nijwening kwart eeuw beheerster van aula Memento Mori in Zuidwolde

Zuidwolde – Jeanet Nijwening, de beheerster van de aula van uitvaartvereniging Memento Mori in Zuidwolde, is 25 jaar verbonden aan deze vereniging. Ze mocht tijdens een feestelijk samenzijn in het Wolderhuus onder meer cadeaus en een mooie bos bloemen ontvangen van voorzitter Fedde Mulder.

Ze kreeg op 1 januari al een felicitatie en toen besefte Jeanet dat ze een jubileum te vieren had. Na haar bedankje kwam er een bericht terug: ‘we komen er op terug.’ Jeanet kijkt met veel plezier terug op die 25 jaar. „In al die jaren heb ik veel mensen ontmoet en ben ik een vertrouwd gezicht geworden in en rond het uitvaartcentrum. Voor velen ben ik een luisterend oor en altijd in voor een praatje. Overlijden laat zich niet plannen. Dat betekent dat ik 24 uur per dag, 7 dagen per week bereikbaar ben. Soms is dat vermoeiend, want je weet nooit hoe je dag zal verlopen”, aldus Jeanet.

Ze begon ooit als aflegster en hielp bij het schenken van koffie tijdens uitvaarten. „In de jaren daarna ben ik steeds meer uitvaarten gaan regelen en begeleiden. Sinds 2012 beheer ik het uitvaartcentrum in Zuidwolde. Ik ben het aanspreekpunt voor uitvaartondernemers, regel de inzet van de dames voor de laatste verzorging en ontvang families die hun dierbare komen bezoeken.”

Samen met de uitvaartverzorger geeft Jeanet vorm aan het afscheid. „We bespreken muziek, catering en de wensen van de familie. Op de dag van het afscheid zorg ik ervoor dat alles in het uitvaartcentrum gastvrij en respectvol verloopt. Daarnaast houd ik toezicht op praktische zaken zoals techniek, schoonmaak en voorraden, en regel ik de gastdames bij uitvaarten. Kortom: het reilen en zeilen van het uitvaartcentrum. Een plek waar ik me thuis voel.”

Het blijft volgens haar bijzonder om zo dichtbij mensen te mogen zijn in een kwetsbare periode. „Enkele dagen mag je met hen meelopen en zie je hoe puur mensen kunnen zijn. Het verdriet kan ik niet wegnemen, maar ik probeer het een klein stukje draaglijker te maken.” Soms is er een stille uitvaart, zonder familie of met weinig contact. „Dan neem ik zelf afscheid. Ik wens de overledene een goede reis en bedank hem of haar voor wie diegene geweest is. Daarna sluit ik de kist respectvol.”

Soms vragen mensen of het niet moeilijk is dat ze zoveel mensen kent die overlijden. „Nee. Ik vind het bijzonder dat ik dit werk mag doen. Het voelt voor mij als een roeping. Het voelt ook nooit als werken. Ik heb in die jaren veel meegemaakt. Er zijn genoeg verhalen voor een boek. Maar alles wat ik zie en hoor, blijft bij mij.”