The Last Chair valt in de prijzen bij Filmfestival

Voorstelling van The Last Chair
Foto: Artizzl Media

Utrecht/de Wijk – Rosanne Pel met de film ‘Light as Feathers’ en Anke Teunissen en Jessie van Vreden met de VR 360 documentaire ‘De stoel van de laatste jaren – Egbert’ (The last Chair) zijn de gedeelde winnaars van de VEVAM Fonds Prijs van het Forum van de Regisseurs 2018. Dat werd gisteravond bekend op het Filmfestival in Utrecht.

Anke Teunissen is afkomstig uit de Wijk en was samen met Jessie twee weken geleden nog in de Wijk en IJhorst om daar de VR-documentaire over het leven van de 91-jarige Egbert Stellink uit Ruinen te vertonen.

Het is de eerste keer dat de prijs aan twee producties wordt toegekend, de eerste keer dat een VR-productie wordt gelauwerd en de eerste keer dat deze wordt gewonnen door vrouwelijke regisseurs. De jury is van mening dat beide projecten het evenzeer verdienen om onderscheiden te worden. De prijs werd door jurylid en winnaar van de vorige editie Daan Bakker en jurylid Ena Sendijarevic aan de winnaars uitgereikt tijdens de slotavond van het Forum van de Regisseurs op het Nederlands Film Festival (NFF). Het Forum van de Regisseurs geeft het NFF een podium aan filmmakers met een nadrukkelijk stemgeluid en een geheel eigen visie.

Egbert Stellink
op het bankje voor zijn stookhuis

Juryrapport

Het juryrapport is opgesteld door Koen Mortier, Daan Bakker en Ena Sendijarević:  “Als jury hebben we unaniem beslist om niet één, maar twee projecten te bekronen omdat we van mening zijn dat beide projecten het verdienen om onderscheiden te worden. Het Forum van de Regisseurs wordt door de curatoren zelf omschreven als het competitieprogramma voor grensoverschrijdende producties en onze winnaars geven hier op diametraal tegenovergestelde wijze invulling aan. Waar het ene project de grenzen opzoekt van het medium film en aan de slag gaat met nieuwe technieken, ging de crew van het andere project de grenzen over om aldaar een portret van de bevolking te geven.”

“De makers van deze korte Virtual Reality documentaire nodigen het publiek uit in de wereld van Egbert te stappen, een levenslustige boer die alleen woont op zijn oude boerderij. De kijker voelt zich als een welkome gast, er is geen ogenblik van ongemakkelijkheid, noch van opdringerigheid te bespeuren. Je zit aan zijn keukentafel, je rijdt met hem mee in zijn kleine Opel, vervolgens sta je naast hem terwijl hij een kip prepareert voor het avondmaal. Kortom, je krijgt de kans om de vriendelijke man wat beter te leren kennen, maar ook om zelf rust te vinden in de eenvoud van zijn bestaan. Door de ingetogen werkwijze gaan de momenten waarop Egbert je even recht aankijkt zeer intiem en ontroerend werken. De makers leveren daarmee een teder portret, dat uiterst accuraat is van observatie en niet alleen zintuigelijk, maar ook emotioneel, dichtbij komt.”

Reacties